Nazlı Ağayeva
VHP Qəbələ RT sədri

2003-cü ilin prezident seçkilərinin imza yığımına start verilən gün, MSK-nın formalaşdığı axırıncı saatlarda Qəbələnin hərəkatdan qalan amma hərəkətdən qala bilməyən bizlər Qəbələ dairəsindən aralı düşdüyümüzü anladıq. Seçkiyə gedən müxalifət partiyalar bizi bitərəf olaraq komissiya üzvü kimi MSK-ya təqdim etməmişdilər. Hansı ki, iqtidarın bənzərsiz seçki fırıldaqlarına çüzi də olsa əngəl törətmək üçün əlimizdə bundan başqa heç bir şansımız yoxdu. On il əvvəlki hələ ölməmiş ruhu da üstünə gəlsək, seçkiyə qatılıb nələrəsə nail olmaq arzumuzu başa düşmək yəqin çətin olmaz…
Belə bir ümidsiz halda şəhər parkından dağılıb getmək istəyirdik ki, Qəbələ dairəsindəki dostlardan biri zəng vurub dedi ki, dairədə püşkatma ilə Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasına düşən bircə yer qalıb, onun üstündə MSK ilə gedən danışıqlar bitmək üzrədir. Nə Sabir Rüstəmxanlıynan, nə də onun partiyasıyla əlaqəmiz vardı. Tanımadığı adama Qəbələ kimi özəl yerdə üç rayonu təmsil edən dairədə kim olsa yer verməzdi. Amma mininci ehtimalla bəxtimizi sınamaq üçün telefonla Bakını ələk-vələk edib VHP-nin nömrəsini əldə etdik.
İndi Heydər Əliyevin olmuş mərkəzi parkdakı söyüd ağacının salxımları altında Allahı çağırıb zəng vurduq. Ciddi səsli bir xanım Sabir bəy çıxıb, dedi. Mən saqqız olub bu səsə yapışdım, onda çox xahiş edirəm, mümkünsə Sabir bəyin cib telefonunu verin, deyə. Xəttin o başında yaranan bir anlıq əsəbi sükutdan sonra Xanım mümkün olduğu qədər yumşaq şəkildə məni başa salmağa çalışdı:
– Hər şey bir tərəfə, Sabir bəy millət vəklilidir, üstəlik prezidentliyə rəsmi namizəddir. Nə o sizi tanıyır, nə də siz onu. Heç mən də sizi tanımıram. Belə olan halda Sabir bəyin cib telefonunun nömrəsini sizə hansı məntiqlə verə bilərəm? Haqlısınız, bağışlayın, vaxtınızı aldım, deyib telefonu söndürəndə anidən ciddi xanım yumşalıb, yazın, dedi, verirəm nömrəni. Çaşdığımdan çantamdan kağız tapmayıb telefon nömrəsini ağacın gövdəsinə yazdım.  Sonradan məlum oldu ki, həmin ciddi xanım indiyə qədər dostluq etdiyimiz sevimli Almaz xanım imiş…
Ağacın gövdəsinə baxıb nömrəni yığdım. “Salam, Sabir müəllim, mən Qəbələdən Nazlıyam, arada şeir də yazıram, (poeziyanın seçki komissiyasına nə dəxli varmış, ilahi?) bilirəm, çox məntiqsiz görünür, amma başqa yol da yoxdu. Əyər mümkünsə, sizin partiyadan… və sair kimi ayaq-baş fasiləsiz cümlələrlə axır ki fikrimi çatdıra bildim. Sabir Rüstəmxanlı çoxdan məni tanıyırmış kimi: Narahat olma Nazlı, dedi, mən indi MSK-dakı adamımızdan öyrənim nə məsələdir, bütün hallarda çalışıb səni dairəyə yerləşdirəcəyik. Mən dərindən nəfəs alıb, elə söyüd ağacının altındakı oturacaqda oturdum. Beş-on dəqiqə keçməmiş Sabir Rüstəmxanlı özü zəng vurub: Təbriklər, Nazlı, həll elədik, bir-iki günə sənədləri çatdırarsan, dedi. Əslində “”
O gün o söyüdün altından hansı hisslərlə qalxdığımı indi ifadə edə bilmərəm. Çünki, o vaxtdan çox şeylər dəyişib. Nə yazıqlar ki, ən çox dəyişən mümkün olan hər vasitə ilə mübarizə aparmaq cəhdidir ki, Sabir Rüstəmxanlı bircə kəlməsiylə tanımadığı mənə bu imkanı vermişdi.
2003-cü ilin payızından Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyası adlı bir ailəyə daxil oldum. On ildir burda dostların arasındayam. Nə yaxşı ki, varsınız…

Comments are closed.