Nəsimi Şərəfxanlı

Sabir Rüstəmxanlının YOL karvanına kənardan yönələn səslər

Millət vəkili, xalq şairi Sabir Rüstəmxanlənın son yazısı üzərində çox düşündüm. Dəyərdimi? “Üstümə küçüklər hürür” deyən fikir adamımızın bu cavabı verməsinə ehtiyac var idimi? Özü Sabir bəyin bir Sözü dəyərində olmayanlara qələm sərf etmək heyif deyildimi?…

Cavabı S.Rüstəmxanlının özündə tapdım: “Söz var deməsən, ürəyini deşir. Düzdür, deməmək can rahatlığıdır; ağzını açan kimi yüz qulp qoyacaqlar, çünki sözü söz tərəzisiylə ölçən azdır, hərə mənsub olduğu dairənin və ya öz mədəni səviyyəsinin gözüylə baxır sözə: yumşaqdırsa, niyə yumşaqdır, sərtdirsə, niyə sərtdir və s… Ancaq mən sözü öz vicdan ölçülərimlə dəyərləndirməyə və gizlətməməyə öyrəşmişəm. Olanımız sözdür! Onu da içimizdə axtalayıb danışsaq, bu millətin sözü qısırlaşar və gələcək nəsillər bizi lal-kar hesab edər…”  Bu Sabir Rüstəmxanlının  “Dövlətçilik əxlaqı və ya “bizim olmayan” adamlar” ….. başlıqlı məqaləsinin girişindəndir. Məq  alənin yazılma tarixindən(22 may 2013-cü il) o qədər də uzun zaman keçməyib. SÖZün gücünü güc bilən SÖZ ADAMInın SÖZÜ təsdiqləndi…

Söz müqəddəsdi. Öncə SÖZ yarandı… Yaradanın bir «ol» sözündən yarandı hər şey, yaradılanlar özləri yaratmaq eşqinə düşdülər.. Sonra beynin çevrədən dərk etdiyi nəyəsə ad verdi İnsan və özü Söz yaratdı. Sanki yaratdığının sehrinə düşdü, gözəlliyinə, gücünə vuruldu insan. Bu vurğunluq sehrində yaşaya-yaşaya yaratdı, yarada-yarada yaşatdı. Yaradanın SÖZün deyənlərin özünə də yaradıcı, Aydın insan dedik. Yalnız yazıb, yaratmadılar, həm də gərəkən anda qələmlərin silaha çevirib “demə şairinki dil davasıdı, şapalaq vurmağa əlimiz də var” mesajı verdilər.
Əslində bu bir savaşdır, səngərlər qazılmasa da, əlimizdə silah olmasa da itkimiz-ölənimiz, döyülənimiz, tutularaq əsir alınanımız var. Ortada iki ordunun savaşı gedir. İllərdir millətinin və dövlətinin adına haqq bildiyi bütün mövqelərin ən sərt məqamında Sabir bəyi gördük. Keçilən yolda həbs də oldu, təqib də, işgəncə də, təhqir də…Qara vicdanlarını qara əməllə ortaya qoyanlar Millətin Söz Adamını buxovlamağın mümkün olmadığının fərqinə varmadılar. Milyonlarla kapitala, minlərlə boynuyoğunlara, zor və işgəncə aparatına, daha nələrə, nələrə sahib olanlar bir söz adamının qələmi qarşısında aciz qaldılar. Ötən illər ərzində nələr yaşamadıq ki… harda Azərbaycan, Demokratiya, Vətəndaş söhbəti oldusa o söhbətlərin başında Sabir bəy də oldu…
Nə zaman rejim azadlığa, millətə qarşı durdusa, cismi və əqidəsi ilə dəyənəyə və zorakılığa qarşı Sabir bəy gördük… Ölümü, şəri, həbsi göz önünə alıb çıxdı bu yola. «Çeynənən bir millətin haq bağıran səsi» kimi hər kəsi susdurdu. Xalqının qolundakı buxovları qırmaq üçün mübarizəyə qalxan Sabir Rüstəmxanlı bu yolda hansı məşəqqətlərə məruz qalmadı ki… Haqqında hansı iftiralar səsləndirilmədi ki… Bu vətəni qarşılıqsız sevən Sabir Rüstəmxanlıya qarşı sapı özümüzdən olan baltalar hansı çirkin işlərdən çıxmadılar ki… Ancaq heç bir haqsızlıq Sabir Rüstəmxanlının vətəninə olan sevgisini azaltmadı, mübarizəsinin kəskinliyini azaltmadı. Əksinə, namərdlərin acığına Sabir Rüstəmxanlı bu millət mübarizənin hər zaman önündə oldu! Bu gün də önündədir!

… «Sizlərdən heç biri bir başqasının içində yaşadıqlarını duymazsınız. Onun çətinliklərini təsəvvür etdiyiniz halda bilə bilmədiyiniz kimi…” bu  da səmavi kitabdan-İncildəndir.

…Ömür kitabını rus imperiyasına açıq savaş açdığı vaxt hələ qələm tutmağı bacarmayanlar indi əllərinə daş alıblar. Yenə də daş atan səhvinin və günahının fərqində deyil. Kimsənin adını çəkmək fikrində deyilik. Onsuz da bu zümrə fitini o qədər dəqiq notlarla tanıyır ki, öz sözünü götürəcək. Həm də adlarını çəkib də nə deyisiyik ki? Bunlara “Yol daşını yol quşuna atma, qardaş, kərəm eylə” demək də olmur, çünki qardaş dediklərimizin ata gözündə gördüklərini tanıdığımız andan düşmən bildiklərimizin cəbhəsində yer alan görmüşük. Anlayan üçün hər şeyi dəqiq ifadə etdik. Qanmayansa qanmayacaq boğsan onu dəryada…

… Daş atan günahını bilməsə də cəzasını çəkəcək. Amma biz də günahsız deyilik. Bəzən YOL karvanımıza kənardan yönələn səsləri yerindəcə kəsmədik. Halbu ki, bəzilərinin tək sözün yox qulağın da kəsmək az olardı…O qulağı ki, şəklənib haqq deyənlərin də sözün nahaqqa yozub ağzına gələni danışır və qanmır ki, nə Sabir bəy millətinin bir gəncinin (özü də şərəfli, mübariz bir gəncinin) sözünə sərt reaksiya verəcək diktatordur, nə də özünü tanımayanların sözüylə yolunu dəyişəcək YOL ADAMI…

… Sovetin qılıncının dalı da qabağı da kəsəndə Meydanın önündə olan, QKÇP qiyamında cismən özünü fəda edən, millətin şərəfi naminə Şöhrət ordenindən imtina edən bir İnsana indi deputat mandatı, filanla misallar gətirirlər. Ay yazıqlar, Sabir rüstəmxanlıya xalq şairi adı verilməyib o XALQIN ŞAİRİ olub. Sabir Rüstəmxanlıya deputat mandatı verilməyib o MİLLƏTİN VƏKİLİ olub. Qafası və ruhu yad maya ilə yoğrulan ağalarından aldıqları sifarişin fərqinə varmayanlar huşun başın o qədər itirib ki, iblisi biət, yalanı haqq məqamında görür. Amma belə sərgərdanlar üçün tarixin ibrət dərsi var. Ziyalı və hakimiyyət münasibətləri tarixin bütün dövrlərində mürəkkəb olub, çünki sənətkarlar, yazıçılar, alimlər, istedad sahibləri seçilmiş, millətə şöhrət gətirən adamlardır. Bu, kiminsə istəyindən asılı deyil, Allahın iradəsidir. Belə adamlar, onların daxili azadlıqları təbii şəkildə yaranmış bir ənənəylə toxunulmazdır və qorunmalıdır. Ziyalı cəmiyyətin barometridir, millətin əsəb nöqtəsidir, ona kobud əllə toxunmaq olmaz.

Burası da var ki, əsil namuslu, millətinin ruhunun tərcümanı olan yazıçı ilə hakimiyyətin konflikti, demək olar ki, həmişə yazıçının xeyrinə sonuclanıb… İndi Sabir bəyə öz aləmlərində nələrisə xatırladanlar əvvəl özlərin tanısınlar. Qara qapılar arxasındakı qara vicdanlı rəislərindən sifariş alanlar üçün tək bir məsləhət qaldı: özünüzü tanıyın… Özünü tanıyanın sözünün altında imzası olar…

Comments are closed.